|
Senti, senti, chi ti cuntu:
a favola di li favoli.
Si tratta di na terra bedda
unni a paci regna…
Nei Monti Iblei
Ci sta m’paisi
Nicu di forma,
ma ranni di cori,
camini chei pieri nuri
suttu o suli cucienti
e la frischizza dell’erba virdi
ti fa arrilassari.
Lu ventu ca suscia
Tra l’erba duci di sta terra,
u suli ca cauria
ogni passu di la genti…
E chi ni voli diri Matri Natura
dacennuni tutta sta billizza?
Chi ni cunta lu ventu?
Chi ni cunta lu suli, li stiddi e la luna?
Chi ni cunta?
Mi fazzu na passiata e nu corpu di ventu
Si porta via
Tutti i malappinzieri,
i duluri e i problemi;
e l’uochi mia
virunu cosi mai visti:
i ciuri tutti vivi, beddi e culurati
ca abballunu co ventu!
Ma unni signu?
Luoti staiu sunnennu!!
Ma nunn’è accussi !
Caminennu, caminennu
M’arritruovu a “Pineta”,
c’è u ziu Turi
ca si metti suttu na macchia i mpigni
e ancumincia a manciari,
curcatu na virdi distesa
ca pari fatta di sita!
E unni vai vai,
trovi a genti chei zappi ntei manu,
ca vuoli renniri sta terra
chiù virdi e bedda di quantu è!
Genti, genti,
taliati dda,
a bedda S. Maria ni sta aspittennu,
e all’apirtura di ddu cancellu
chi spittaculu ca mi visti:
i macchi centenari
ca mi danu i castagni,
i ciuri di campu ca su vivi vivi
commu l’aria frizzantina
do paisi miegghiu o munnu!
Cala cala cu la scecca
Ddu signori vecchiu assai
Hià 90 anni ma li mal’anni
Nunn’arrivanu mai.
Mi dici ca è carusu
Grazie a biddizza
da terra da natura:
“A TERRA I BUCCHIERI!” |